Światło, ciepło, śmiech. Nie wie, dlaczego właśnie to wspomnienie najczęściej powraca do niej w snach, niszcząc ją za każdym razem, kiedy po przebudzeniu okazuje się, że było tylko fikcją. Była wtedy zirytowana, że rodzice zmusili ją do wspólnego wyjazdu, siedziała na tylnej kanapie samochodu z założonymi na klatce piersiowej rękami i wydętymi w wyrazie oburzenia wargami, podczas gdy czternastoletnia, młodsza od niej o dwa lata Kailani trajkotała o swoich najnowszych przyjaciółkach, które poznała na obozie sportowym dla gimnastyczek, a Elias rzucał swoimi zabawkowymi samochodzikami w siostry, uznając to za świetną zabawę, kiedy Aria zaczynała warczeć z głębi piersi niczym wilkołak, próbując powstrzymać się przed walnięciem go jego ulubioną plastikową ciężarówką w głowę. Jej rodzice podkręcili radio na maksa, puszczając tandetne piosenki z czasów swojej młodości i śpiewali głośno, udając, że nie dostrzegali chaotycznej walki rozgrywającej się na tylnym siedzeniu w trakcie drogi. Rozłożyli leżaki i koce na piaszczystej plaży nad brzegiem morza, po czym urządzili sobie wyścig do lodowatej wody, która wydusiła z ich gardeł okrzyki zaskoczenia. Wszyscy konkurowali ze sobą w budowaniu zamków z piasku, dopóki nie okazało się, że Kailani oszukiwała, wzmacniając mury za pomocą magii; Elias wskoczył wtedy w sam środek budynku, gniewnie rozkopując grudki piasku, a później uciekał przed siostrami, które zaczęły go łaskotać, żeby się rozchmurzył. Nieoczekiwanie duża fala porwała z plaży ich obiad, więc wracali do domu głodni, przerzucając się oskarżeniami, kto powinien był pilnować jedzenia, a mimo to głupie uśmiechy nie schodziły im z twarzy. Podobno była kiedyś dziewczynką, która nie umiała nienawidzić.
Mrok, chłód, cisza. Potrzebowała informacji, a te nigdy nie przychodziły za darmo. Wymykały jej się z palców niczym smużki dymu, jej nieugięta wola spotykała się ze stalowym milczeniem i odwróconym wzrokiem. Nikt nie chciał mieć nic wspólnego z na wpół oszalałą z żałoby dziedziczką, której moc stała się niestabilna pod wpływem nadmiaru magii uzyskanej w przeciągu jednej nocy. Może za bardzo bali się tego, że zostaną wymazani z powierzchni ziemi jak ród Harding, jeśli pisną słówko. Musiała więc te informacje zdobyć siłą, a energia płynąca z natury ma swoje słabości, irytujące limity, z góry narzucone restrykcje. Ciemność za to... jest nieskończona, żarłoczna, zawsze gotowa dać więcej. Magia bez ograniczeń, źródło, z którego mogła bezkarnie czerpać, a czym było oddanie kawałków roztrzaskanego przez rozpacz serca za tak upajającą potęgę? Władza. Słodka, odurzająca, cudowna władza, którą mogła roztoczyć nad umysłami innych, miażdżyć ich świadomość niczym przegniłe owoce, czyniąc z nich puste skorupy za to, że próbowali zataić przed nią prawdę. Każdy, kto milczał, był w jej oczach winny; każdy, kto próbował ją powstrzymać, był wrogiem. Podobno popadła w obłęd, tracąc resztki człowieczeństwa. Podobno spalająca ją potrzeba zemsty spopieliła w niej zdolność do odczuwania innych emocji. Podobno jej szlakiem podąża śmierć i destrukcja. Podobno była kiedyś dziewczynką, która umiała kochać.
