WYDARZENIA
AKTUALNOŚCI
[KP] I'm not even sorry. I live too long to care honey.
[KP] Człowiek (...) istota skazana na przebaczenie. Przebaczenie stanowi wielkość, której czasem nie może udźwignąć
Podkład: Judas Priest - Angel
Naprawdę codziennie między nami zjawiają się aniołowie. Kłopot polega na tym, że w swojej pysze i pogoni za doczesnymi uciechami zupełnie nie potrafimy ich rozpoznać.
Et dimitte nobis debita nostra
Data pierwszych narodzin: 4 lipca 1836 roku (Kraków)
Data pierwszej śmierci: 17 lutego 1863 roku (Miechów)
Ksiądz
Kapelan powstańczy
Anioł stróż
Edgar
"Kolejny imigrant!"
Budowlaniec / "Złota rączka" / pracownik ekipy remontowo - wykończeniowej
[KP] Życie to takie czary-mary. Rzadziej czary, częściej mary
Podkład: Luxtorpeda - Wilki dwa
Kłamałem. Kradłem. Musiałem użyć noża niejeden raz, po to, by przeżyć. W porządku? O to wam chodzi? To chcieliście wiedzieć? Nie załapiecie tego. Miałem dość łażenia po śmietnikach!!! Czy ten, kto raz ukradł, jest złodziejem? Kto raz zataił prawdę, jest kłamcą? Kto był w więzieniu, jest przestępcą już na zawsze? Skreślicie go na całe życie i wyrzucicie poza margines? Czym dla was będzie – śmieciem?!

Droga Ide,
Naprawdę
nie chciałem Cię zostawiać samej, a już tym bardziej bez najmniejszego słowa
wyjaśnienia. Wierzysz mi, prawda? Ale czyż powinienem dopuścić, by z mojego
powodu nad Twoją piękną główką stale wisiała czarna gradowa chmura pełna problemów?
Jesteś moją malutką siostrzyczką, więc nie mogłem pozwolić, byś pewnego dnia
zginęła tylko dlatego, że ktoś uzna Cię za siostrę potwora, który o każdej
pełni Księżyca przemienia się w smukłego basiora o czarnej sierści pochłaniającej
niemal wszystkie jego promienie. Mieszkańcy Porto i bez tego zerkali na nas z
ukosa, niezmiennie ostrzegając wszystkich przybywających do miasta turystów
przed tymi nieszczęsnymi bachorami od Minskova, twierdząc, że odkąd zmarli ich
rodzice, a opiekę nad nimi przejął ten bêbado velho, czyli ich ciągle
szwendający się po najgorszych knajpach serwujących miernej jakości tanią wódkę
i wszczynający burdy wujek, na dzieciaki czekał już tylko rynsztok. Dziwnym
trafem żadnemu z tych sępów nigdy nie przyszło nawet do głowy, by wstawić się
za Tobą, gdy nasz nachalny niemal do nieprzytomności tio ganiał Cię z pasem po
ulicy, wrzeszcząc przy tym okropnie. Za to za każdym razem, gdy przyłapali mnie
na kradzieży kilku centów potrzebnych na zakup podstawowych artykułów lub
czerstwego pieczywa, którego nawet pies z kulawą nogą by nie tknął, zachowywali
się, jakby właśnie dorwali największego zbrodniarza. Nie pomagało, że próbowałem
tłumaczyć, że w domu nie ma żadnych zapasów jedzenia. I tak za każdym razem
byłem doprowadzany na komisariat, gdzie spędzałem całą dobę. Tyle dobrego, że przynajmniej
wtedy nie musiałem wyglądać kolejnej nadlatującej w moją stronę pustej butelki.
A teraz?
Cóż... z pozoru za dużo się nie zmieniło. Po kilku tygodniach upartej wędrówki
dotarłem do Londynu, który w rzeczywistości wydaje mi się nieco mniej mglisty
niż w tych wszystkich filmach i opisach. A może to tylko kwestia podejścia?
Przecież wśród tego typu aury o wiele łatwiej ukryć się komuś, kogo serce już
dawno ugięło się pod ciężarem jednego z najgorszych możliwych przestępstw -
morderstwa. Gdybyś teraz była przy mnie, na pewno próbowałabyś mnie podnieść na
duchu, tłumacząc, że nie miałem innego wyboru. Że gdybym nie zabił tamtego
brodacza, który nagle wyskoczył na nas zza krzaków w samym środku lasu, żadne z
nas by nie przeżyło. Zapewne miałabyś słuszność, nie przeczę. Ale tego typu
podejście nie zdoła cofnąć czasu i zdjąć ze mnie klątwy, której zarzewie tli
się także gdzieś na dnie Twojej duszy. Obyś nigdy nie musiała go rozpalić. Nie
potrafisz sobie wyobrazić, jak wielkim przekleństwem jest stałe pilnowanie, by
czający się przez większość czasu w zakamarach Twojego umysłu wilk nie przejął
nad Tobą całkowitej kontroli. Na całe szczęście nie jestem w tej walce
osamotniony. W końcu mam przy sobie Kino, który sprawia, że nadal znaduję w sobie wystarczająco dużo sił, by mierzyć się z przeciwnościami. Mam
nadzieję, że Tobie również się to jakoś udaje.
Całuje,
Twój straszy braciszek
- Cytat w nagłówku przytoczony za Andrzejem Majewskim.
- Kolejny fragm. to słowa Evanny Shamrock.
- Oddamy młodszą siostrzyczkę (proponowany wizerunek: Laneya Grace) i perwersyjnego klienta (proponowany wizerunek: Jon Kortajarena) w dobre ręce.
- Chętnie przyjmiemy Mistrza Gry.
- Źródła kodu: Kronikowy Kącik Kodowania i Emme's Codes.
- Ewentualna dodatkowa droga kontaktu: ptkaln@gmail.com
[KP] Głupota jest matką zbrodni. Ale ojcowie są częstokroć genialni
Podkład: Black Sabbath - Age of reason
Nigdy nie wiadomo, co będzie miało znaczenie. Dziewięćdziesiąt dziewięć procent informacji zgromadzonych w czasie śledztwa nie ma kompletnie żadnej wartości. Można mieć jedynie nadzieję, że człowiek będzie przytomny, kiedy przed nosem ukaże mu się ten jeden procent
To one sprawiły, że od razu po osiągnięciu dorosłości zdecydowałem się ruszyć w szeroki świat w poszukiwaniu przygód i zajęcia, które pozwoliłoby mi na wyładowanie kłębiących się w moim wnętrzu, niejednokrotnie sprzecznych emocji. Tak oto wyjątkowo zimnego poranka roku 2014 dotarłem do bram Londynu, w którego granicach pozostałem do dziś. Posada technika kryminalistyki, którą zdobyłem po kilku miesiącach pobytu w ich obszarze zdołała bowiem pochłonąć mnie prawie doszczętnie. Wciąż jednak udaje mi się znaleźć wystarczająco dużo czasu, by raz w tygodniu dzielić się nabytymi umiejętnościami z młodszym pokoleniem podczas wykładów z nauk śledczych na LSBU.
Nazwisko: Rios
Data i miejsce urodzenia: 29.11.1980, Nuevitas (Kuba)
Rasa: Elf
Podrasa: Mieszaniec elfa widmowego i księżycowego
Zawód: Technik kryminalistyki oraz dodatkowo wykładowca nauk śledczych na LSBU
Zamieszkanie: Suterena w dzielnicy World's End Estate
Moce: usypianie, wtapianie się w tło, dostrzeganie niewidzialnego, wędrówki międzywymiarowe, telekineza, gyrokineza
- Cytat w nagłówku to słowa Stanisława Jerzego Leca.
- Kolejny fragm. przytoczono za kryminałem Karaluchy autorstwa Jo Nesbø.
- Chętnie przyjmiemy wyzwania Mistrza Gry.
- Źródła kodu: Kronikowy Kącik Kodowania i Necromancer's Codes.
- Ewentualna dodatkowa droga kontaktu: ptkaln@gmail.com
[ KP ] Jedynym sposobem pozbycia się pokusy jest uleganie jej.

[KP] Kluczem do sukcesu jest skoncentrowanie umysłu na tym, czego pragniemy, nie na tym, czego się boimy
Podkład: Lao Che - Wiedźma
Człowiek płacze i rozpacza tylko wtedy, kiedy ma jeszcze nadzieję. Kiedy nie ma żadnej nadziei, rozpacz przybiera postać straszliwego spokoju
- Cytat w nagłówku to słowa Briana Tracy'ego.
- Kolejny fragm. został przytoczony za Marią Dąbrowską.
- Chętnie podniesiemy rękawicę Mistrza Gry.
- Oddamy byłą ukochaną, która obecnie chce nas zamordować w dobre ręce.
- Przyjmiemy kilku znajomych z dawnego życia lub poużeramy się z nasłanymi przez nich płatnymi zabójcami.
- Źródła kodu: Emme's Codes i Kronikowy Kącik Kodowania.
- Ewentualna dodatkowa droga kontaktu: ptkaln@gmail.com
[KP] Why can't you feel it...?
* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *
Lubiła, kiedy całowałeś ją z rana w lewe ramię i po przebudzeniu otulałeś ciasno ciepłą kołdrą. Wiedziała, że to pierwsze miejsce na jej ciele, które przyciąga twoje usta, tuż obok niewielkiego skupiska drobnych piegów, które pojawiały się wraz z pierwszym słońcem, ozdabiając wąski nos. Czasami zastanawiała się, czy chciałeś, aby zrobiła sobie mały tatuaż- tylko dla ciebie, aby i jej skóra była naznaczona tobą, jak jej serce? Nic nie stało na przeszkodzie, aby pokolorowała swoje ciało, dla ciebie mogła zrobić wszystko. Cicho mruczała, gdy budziłeś ją szeptem i zapraszałeś na gotowe śniadanie. Żyła ciągle w biegu, więc te drobne gesty z twojej strony, pomagały jej bardziej o siebie zadbać. Zawsze wstawałeś wcześniej i kładłeś się później, a choć Abi nie należała nigdy do śpiochów, czuła się rozkosznie rozleniwiona i aż trudno było jej się podnieść z łóżka, które tobą pachniało, wręcz magnetycznie przyciągając ją do poduszek po twojej stronie materaca. Uśmiechała się lekko speszona z rumieńcem, gdy wsuwałeś zawsze zimne dłonie pod własną koszulkę, w której spała ona i przyciągałeś do siebie, by zjadła coś przed pracą, siedząc na twoich kolanach. Lubiła ci wierzyć, że zawsze będziesz przy niej.
Jest dziś tą samą dziewczyną, którą poznałeś, gdy planowała wyruszyć w świat, a jednak wszystko wygląda teraz zupełnie inaczej z jej perspektywy. Pełna ambicji, z wielką wyobraźnią i chęcią nabrania wiatru w żagle, pędzi przez życie wolniej, spokojniej i już nie boi się być rozważna. Choć w jej oczach wciąż tli się ciekawość świata, nie jest głodna wrażeń, ani spragniona szalonych doświadczeń jak wtedy. Wydaje się być o wiele mniej energiczna i hałaśliwa, ale może po prostu przestała wyrażać swoje myśli tak swobodnie i odważnie. Wciąż bierze na siebie mnóstwo dodatkowych obowiązków, wciąż deklaruje pomoc innym, gotowa do poświęceń i wyrzeczeń. Nie jest już jednak dziewczyną, która chciała podbić świat, a ukończenie szkoły dodało jej innych skrzydeł, niż się spodziewała i one pozwoliły jej odetchnąć i zebrać nową energię. To kwestia kilku lat, ale wydaje się pewniejsza siebie, dojrzalsza i gdy przyjdzie wam się spotkać, gdy na ciebie spojrzy, nie pozbędziesz się wrażenia, że widzi cię całego, prawdziwego, takiego, jakim jesteś.
Niekiedy uśmiechnie się szerzej, gdy dosięgniesz jej jasnych zielonych tęczówek w odbiciu lustra, podczas wizyty w salonie, z reguły jednak wydaje się pogrążona w własnych myślach. Znajdując swoje miejsce wśród mieszkańców Londynu, z którego kiedyś chciała wyjechać, nie straciła tej pogody ducha i młodzieńczego wdzięku, którym potrafi ująć za serce niemal każdego. Choć jest obowiązkowa, odpowiedzialna, zawsze miła i rzetelna, ma spory apetyt na pielęgnowanie swojej samotności. Dziś lubi wieczory spędzać w swoim niewielkim mieszkaniu, którego cisza czterech ścian przypomina jej o słabościach i pomyłkach przeszłości. I właśnie dlatego, gdy nadciąga zbyt wiele wspomnień, pije o jeden kieliszek wina za dużo i w konsekwencji odwiedza lekarza w poszukiwaniu recepty na leki przeciwbólowe i nasenne za często. Ale pewne rzeczy wciąż są takie same i może jeśli kiedyś się jeszcze spotkacie, a ona nie zdąży cię wyminąć i uciec, zauważysz to wszystko, co kiedyś było tak cenne, tak drogie. Tym razem może dostrzeżesz, że przez ciebie nikomu szybko już nie zaufa, zaś tobie może nigdy nie wybaczy. Bo dziś uczy się być kimś, kto nie pozwoli się skrzywdzić i wykorzystać, a choć wciąż łatwo ustępuje i rzadko odmawia, to bardzo, bardzo się stara nie pakować w kłopoty.
co ma być, to będzie, cześć i czołem :)
karta pojawiała się już gdzieś kiedyś parokrotnie różnie przerabiana, wizerunku użycza Hermione Corfield
zapraszam do wątków i oczywiście do zabawy z Mistrzem Gry
[KP] And I darken
Światło, ciepło, śmiech. Nie wie, dlaczego właśnie to wspomnienie najczęściej powraca do niej w snach, niszcząc ją za każdym razem, kiedy po przebudzeniu okazuje się, że było tylko fikcją. Była wtedy zirytowana, że rodzice zmusili ją do wspólnego wyjazdu, siedziała na tylnej kanapie samochodu z założonymi na klatce piersiowej rękami i wydętymi w wyrazie oburzenia wargami, podczas gdy czternastoletnia, młodsza od niej o dwa lata Kailani trajkotała o swoich najnowszych przyjaciółkach, które poznała na obozie sportowym dla gimnastyczek, a Elias rzucał swoimi zabawkowymi samochodzikami w siostry, uznając to za świetną zabawę, kiedy Aria zaczynała warczeć z głębi piersi niczym wilkołak, próbując powstrzymać się przed walnięciem go jego ulubioną plastikową ciężarówką w głowę. Jej rodzice podkręcili radio na maksa, puszczając tandetne piosenki z czasów swojej młodości i śpiewali głośno, udając, że nie dostrzegali chaotycznej walki rozgrywającej się na tylnym siedzeniu w trakcie drogi. Rozłożyli leżaki i koce na piaszczystej plaży nad brzegiem morza, po czym urządzili sobie wyścig do lodowatej wody, która wydusiła z ich gardeł okrzyki zaskoczenia. Wszyscy konkurowali ze sobą w budowaniu zamków z piasku, dopóki nie okazało się, że Kailani oszukiwała, wzmacniając mury za pomocą magii; Elias wskoczył wtedy w sam środek budynku, gniewnie rozkopując grudki piasku, a później uciekał przed siostrami, które zaczęły go łaskotać, żeby się rozchmurzył. Nieoczekiwanie duża fala porwała z plaży ich obiad, więc wracali do domu głodni, przerzucając się oskarżeniami, kto powinien był pilnować jedzenia, a mimo to głupie uśmiechy nie schodziły im z twarzy. Podobno była kiedyś dziewczynką, która nie umiała nienawidzić.
Mrok, chłód, cisza. Potrzebowała informacji, a te nigdy nie przychodziły za darmo. Wymykały jej się z palców niczym smużki dymu, jej nieugięta wola spotykała się ze stalowym milczeniem i odwróconym wzrokiem. Nikt nie chciał mieć nic wspólnego z na wpół oszalałą z żałoby dziedziczką, której moc stała się niestabilna pod wpływem nadmiaru magii uzyskanej w przeciągu jednej nocy. Może za bardzo bali się tego, że zostaną wymazani z powierzchni ziemi jak ród Harding, jeśli pisną słówko. Musiała więc te informacje zdobyć siłą, a energia płynąca z natury ma swoje słabości, irytujące limity, z góry narzucone restrykcje. Ciemność za to... jest nieskończona, żarłoczna, zawsze gotowa dać więcej. Magia bez ograniczeń, źródło, z którego mogła bezkarnie czerpać, a czym było oddanie kawałków roztrzaskanego przez rozpacz serca za tak upajającą potęgę? Władza. Słodka, odurzająca, cudowna władza, którą mogła roztoczyć nad umysłami innych, miażdżyć ich świadomość niczym przegniłe owoce, czyniąc z nich puste skorupy za to, że próbowali zataić przed nią prawdę. Każdy, kto milczał, był w jej oczach winny; każdy, kto próbował ją powstrzymać, był wrogiem. Podobno popadła w obłęd, tracąc resztki człowieczeństwa. Podobno spalająca ją potrzeba zemsty spopieliła w niej zdolność do odczuwania innych emocji. Podobno jej szlakiem podąża śmierć i destrukcja. Podobno była kiedyś dziewczynką, która umiała kochać.
[KP] Plastic hearts are bleeding
Frightened by my own reflection. Desperate for a new connection. Hold you in, but don't you get too close. Love you now, but not tomorrow. Wrong to steal, but not to borrow. Pull you in, but don't you get too close.
The sun, it brings the shady people
urodzona 18 września 1965 roku ⬩ dawniej czarownica przynależąca do sabatu Czarownic z Greenwich ⬩ przemieniona w wampira w 1996 roku ⬩ krótko po przemianie opuściła Londyn, by z dala od bliskich zapanować nad rozbudzoną rządzą krwi ⬩ podróżowała po Europie, raz na kilka lat zmieniając miejsce pobytu ⬩ dotychczasowe wampirze życie poświęciła gromadzeniu oszczędności i zabezpieczeniu najbliższej przyszłości ⬩ smykałka do wytwarzania magicznych przedmiotów, bezużyteczna bez mocy, popchnęła ją ku zostaniu złotniczką i jubilerką ⬩ ostatnie 5 lat spędziła we Włoszech ⬩ planowała tam otworzyć własny zakład, lecz pilne sprawy przygnały ją z powrotem do Londynu ⬩ własnoręcznie wykonana, przydatna ozdoba na lewej dłoniYou can be whoever you wanna be here
Odebrał jej magię, ale przede wszystkim rodzinę. Wielokrotnie zastanawiała się nad tym, dlaczego to zrobił, lecz w tym równaniu zbyt wiele było niewiadomych, by mogła poznać wynik lub chociażby go odgadnąć. Kierował się osobistymi pobudkami? Pragnął zrobić na złość sabatowi? Nie miał przecież ku temu powodów. Pojawił się w mieście ledwo kilka dni wcześniej, a następnie nie tyle nawet wywrócił jej życie do góry nogami, ile po prostu je zakończył. Jedną swoją decyzją odebrał wszystko. Pozbawił ją tożsamości, wykluczył ze środowiska, uczynił z niej pustą skorupkę, której nie napełnił choćby kroplą niezbędnej wiedzy i gdyby nie to, że była czarownicą i wiedziała, co za plugastwa wypełzały nocą na ulice Londynu, nie miałaby pojęcia, co się wydarzyło.To dlatego nigdy szczególnie nie zależało jej na tym, by poznać swojego stwórcę.
Choć może rodzinę odebrała sobie sama? Odeszła, swojemu odbiciu w lustrze tłumacząc, że nie chce ich skrzywdzić. Czy była to tylko marna wymówka? Czy siostry z sabatu by jej nie pomogły? Czy naprawdę nie znalazłby się nikt, kto poprowadziłby ją za rękę i nauczył, jak panować nad głodem? Nie chciała znać odpowiedzi na te pytania; nie, jeśli istniało, choć najmniejsze ryzyko, że ich poznanie mogło wiązać się z popełnieniem błędu, którego by sobie nie wybaczyła.
To dlatego pewnego dnia po prostu zniknęła, lecz nie mogła nie oglądać się za siebie.
Pierwsze lata po przemianie spędziła w Szkocji, budując na nowo własną tożsamość. Niezliczoną ilość razy w sytuacji zagrożenia przyłapywała się na próbie użycia magii, podczas gdy powinna wykorzystać nowe umiejętności i po prostu wziąć nogi za pas; była przecież niezwykle zwinna i szybka, lecz minęło kilka lat, nim wyplewiła stare nawyki. We Francji nabrała ogłady i nauczyła się dość dobrze panować nad pragnieniem krwi, bo też nie mogła pozwolić sobie na zostanie krwiożerczym potworem; w głowie cały czas miała myśl, że kiedyś wróci do Londynu. W Niemczech zaczęła przyuczać się do bycia złotniczką, a wymagana w tym zawodzie precyzja była przecież pestką dla wampira. Przez kolejne lata tułała się od złotnika do złotnika, chłonąc rzemiosło od różnorakich czeladników, aż zainteresowała się również jubilerstwem i osiadła we Włoszech, gdzie po raz pierwszy zaczęła nieśmiało myśleć o otworzeniu własnego zakładu i zaprzestania bycia nomadką.
Przez niemal ćwierć wieku spędzone na podróżach, poznawaniu różnych kultur i środowisk, nauczyła się lubić swoje nowe życie. Zyskała dużą samoświadomość, zaakceptowała wady i zalety, oswoiła się z możliwościami i ograniczeniami zarówno umysłu, jak i ciała. Dziś jest ciekawa nie tyle świata, co istoty życia, mając świadomość, jak bardzo może być ona zmienna i niestała.
Może właśnie dlatego jest jednocześnie tak bardzo fascynująca?
I'll tell you all the people I know
1. Plastic hearts are bleeding / 15.05.2021-? /Sell you something that you already own
Lost in black hole conversations
Choć nie dysponuję zbyt dużą ilością wolnego czasu, blogowi z istotami nadnaturalnymi nie mogłam odmówić :) Nie będę sobie nakładać limitu wątków (nawet, jeśli by wypadało), ale też nie obiecuję szalenie częstych odpisów - raz w tygodniu postaram się coś każdemu podrzucić, ale na staraniach może się skończyć, bo wiecie... NYC sam się nie ogarnie ;) Nie przedłużając, zapraszam do wspólnej zabawy! I prawie bym zapomniała... Mistrz Gry mile widziany :)Wizerunku użycza: Hannah John-Kamen.
Cytaty: Miley Cyrus - Plastic Hearts.
Ostatnia aktualizacja: 03.06.2021.
