Sharlyne Averne
Some may say that the best thing which happens in your whole existence
is true love. I’ve been in love. It’s painful, pointless, and
overrated
Preciosia died long time ago...
Przyszła na świat w biednej rodzinie, której członkowie od pokoleń
pracowali jako służba w zamożniejszych domostwach. Ojciec nade wszystko
kochał zajmować się końmi, więc to w stajni przesiadywał całe dnie, a
czasem również i noce. Matka była kobietą dobrego serca, jednak nie
potrafiła się niczemu ani nikomu sprzeciwić. Takie były czasy i taka była
pozycja służby, a raczej jej brak. Gotowała, sprzątała, opiekowała się
dziećmi gospodarzy, a także swoimi. Preciosia nie pamięta zbyt dobrze
swojego starszego brata, gdyż, nim wystarczająco podrosła, zwerbowano go do
służby. Wiedziała, że ktoś taki istniał, z licznych opowieści, w których
to urastał co najmniej do rangi wielkiego wojownika. Lata płynęły, a
Preciosia musiała przejmować coraz więcej obowiązków po matce, z której
zdrowie oraz siły ulatywały szybciej i szybciej. Dziewczyna nigdy nie
narzekała, była bystra, więc wiedziała, kiedy należy trzymać język za
zębami, a kiedy najlepiej zniknąć z zasięgu wzroku gospodarza. Ten
potrafił bardzo boleśnie okazywać swoje niezadowolenie. Dom, w
którym się wychowała i pracowała - całe swoje ludzkie życie - słynął z
hucznych bankietów, w których dane jej było uczestniczyć tylko jako
służącej. Była niemal na każde pstryknięcie palców gospodarza czy
gospodyni. Wiedziała, czym groziła niesubordynacja, i tym bardziej starała
się, jak mogła, by uniknąć nieprzyjemnych konsekwencji. Podczas jednego z
wielu bankietów czuła, że coś jest nie tak. Może to instynkt przetrwania,
może to szósty zmysł podpowiadał jej, by mieć się cały czas na baczności.
Gdy usłyszała krzyki przerażenia i nieprzyjemne dla uszu piski dochodzące
z głównej sali, ukryła się w niewielkiej spiżarce, lecz nie miała pojęcia,
iż wyrywające się z piersi serce tak szybko zdradzi jej kryjówkę.
Pierwsze, co pamięta, to drewniane drzwi, które zostały nagle wyrwane z
zawiasów i z niewyobrażalną siłą uderzyły o przeciwległą ścianę. Drugim
wspomnieniem był nieznajomy mężczyzna o czarno-czerwonych tęczówkach i w
zakrwawionej koszuli pochylający się nad nią. Trzecie, że bez
najmniejszego trudu ustawił ją do pionu. Co dziwne, strach, który jeszcze
chwilę wcześniej wprawiał jej młode serce w szaleńczy rytm, odpłynął w
zapomnienie. Stała z lekko zadartą do góry głową, spoglądając
przeznaczeniu prosto w oczy. Nim zdążyła otworzyć usta, mężczyzna
wbił w jej szyję kły. Bolało i choć z całych sił starała się wyrwać,
nieznajomy stał niewzruszony niczym skała, trzymając ją w żelaznym
potrzasku. Powoli obraz zaczynał się robić coraz mniej wyraźny, a
ostatnie, co pozostało w jej pamięci, to jej własne ciało bezwładnie
upadające na podłogę oraz ciało martwej rodzicielki leżące nieopodal.
Ms. Averne survived...
Otwierając oczy, miała wrażenie, że budzi się z niemiłosiernie długiego
koszmaru, lecz metaliczny posmak krwi na ustach sprawił, że koszmar nadal
trwał. Głowa jej pulsowała, a do uszu docierało tyle niezidentyfikowanych
dźwięków, że w pierwszym odruchu przysłoniła je dłońmi. Nagle znacznie
wyraźniej usłyszała czyjś śmiech, a po chwili dostrzegła wyciągniętą w jej
kierunku dłoń, a jeszcze dokładniej delikatne niteczki, w których
płynęła krew. Dźwięki przestały być ważne, ponieważ głód usunął je na
drugi plan. Łapczywie chwyciła wyciągniętą dłoń z nieznaną dotąd sobie
siłą. Nieznajomy wcale jej nie powstrzymywał, a wręcz zachęcił, by
posmakowała szkarłatnego płynu. Pchana pragnieniem nie miała pojęcia, że
od teraz już zawsze będzie łaknąć tego metalicznego smaku i będzie gotowa
za niego zabić. Miała być tylko zakładem, eksperymentem znudzonych
wiecznością wampirów, ale okazała się pojętną uczennicą i interesującą
towarzyszką na kilka stuleci. Początkowo posłuszna, niepewna w nowym
świecie, niemal niewidoczna jak nieoszlifowany diament pośród innych
kamieni. Czas pokazał, jak bardzo potrafiła lśnić! Jakby całe życie
czekała tylko na to, by wstąpić do świata wypełnionego magią,
nieśmiertelnością i nieograniczonymi możliwościami, które były na
wyciągniecie ręki. Stała się panią swojego losu, dzierżąc władzę, o
której śmiertelnicy mogli jedynie marzyć. Preciosa odeszła w zapomnienie -
zmarła w noc tamtego hucznego bankietu.
Sharlyne was born...
Wpadła w wir niekończącej się przyjemności, pożądania i wydawało się, że
nikt ani nic nie będzie w stanie jej zatrzymać czy zmienić. Mylili się
obserwatorzy, myliła się ona. Nie sądziła, że w tej nieśmiertelnej idylli
odnajdzie kogoś, kogo prawdziwie pokocha, dla kogo w jednym w miejscu
będzie skora osiąść na dłużej niż kilka lat. Dla kogo zrezygnuje z
ukochanych przez lata bankietów z udziałem ludzi.
Archibald pojawił się na jej drodze całkiem przypadkiem, z tym
swoim zalotnym uśmiechem, błyskiem w oku i tajemnicą skrytą głęboko pod
maską kawalarza. Spotkali się podczas podróży z jednego kontynentu na
drugi. Kilkanaście dni na statku wystarczyło, by zrodziła się więź
silniejsza od łaknienia krwi. Zrodziła się też Sharlyne, ponieważ to imię
wybrała dla siebie, gdy zacumowali u celu. Spędzili ze sobą raptem kilka
szalonych lat, jednak były to lata, które są jej najcenniejszymi
wspomnieniami po dziś dzień. Zamknęła je szczelnie i niezbyt często
pozwala sobie na powrót do chwil słabości. Tym właśnie stał się
Archibal - słabością. Pokochała i choć w zamian otrzymała dokładnie to
samo, to wolałaby nigdy nie zaznać tego uczucia. Przekonała się bardzo
boleśnie, że nawet nieśmiertelność nie jest dana na zawsze. Choć dokładnie
pamięta datę, to chciałaby ją wymazać z pamięci! Och niczego nie pragnie
tak, jak tego, by pozbyć się obrazu, który zastała po powrocie do ich
domu. Już nie wie, dlaczego musiała wyjechać na kilka dni ani tego, jak
odnalazła sprawców, ale - wyraźnie jak plątaninę żył pod skóra każdego
śmiertelnika - każdej nocy widzi ciało ukochanego mężczyzny przybitego do
ściany. Bezwładnie opadająca głowa, poszarzała i wyschnięta skóra -
wszystko dawało jasny znak, że jej go odebrano, lecz miała jeszcze
nadzieję. Podbiegła do ciała w amoku, lecz gdy tylko ujrzała drewniany
kołek wbity prosto w serce, ich dom wypełnił przeraźliwy krzyk.
Powiedzenie, że wpadła w nieokiełzaną furię byłoby sporym
niedopowiedzeniem. Była żądna zemsty, której dokonała z nawiązką, jednak
nie ukoiło to jej złamanego już na wieki serca. Przeprowadziła egzekucję
na winowajcach, na mordercach i sama również pragnęła umrzeć. Nikt jednak
nie był na tyle litościwy, by jej w tym pomóc.
...and arose from the ashes
Głodowała tak długo, że doprowadziła swe młode, nieśmiertelne ciało
do mumifikacji. Pewnie ktoś nazwałby to radykalnym sposobem żałoby, jednak
stan ten nie trwał zbyt długo, raptem kilka lat. Jacyś ciekawscy turyści
postanowili włamać się do opuszczonej posiadłości, w której to spoczywała
Sharlyne. Nie wie, jak ani dlaczego kilka kropel krwi trafiło do jej ust,
ale ciało zareagowało instynktownie, pragnąc więcej i więcej. Turyści
uznani zostali za zaginionych, a z opuszczonej posiadłości pozostały tylko
zgliszcza po ogromnym pożarze. Ona natomiast po raz trzeci narodziła się
na nowo. W niektórych kręgach stała się legendą ze względu na swój wiek, w
innych uznana za zbyt ekscentryczną, nawet jak na wampirzycę. Zupełnie nie
przejmowała się opinią innych i nadal tego nie robi. Jest bezlitosna,
cyniczna i wyzbyta resztek człowieczeństwa, które zakiełkowały, gdy
spotkała na Archibalda. Docenia ciekawe towarzystwo, dobrą zabawę, szybkie
samochody i wysokoprocentowy alkohol. Przekracza granice, jednak nie na
tyle, by musieć znów ukrywać się przed łowcami czy wilkołakami. I jednym,
i drugim zdarzyło jej się zajść mocno za skórę, ale hej, nadal chodzi po
tej ziemi.
Worth to know
Przez wiele lat zmieniała imiona Preciosia było jej pierwszym i zarazem
ludzkim imieniem. Jedynym sentymentem związanym z Archibaldem, na
jaki sobie pozwoliła, to pozostanie przy Sharlyne. Parała sie wieloma
rzeczami, między innymi: była pielęgniarką (w szpitalu, w którym pracowała,
nigdy nie wyjaśniła się sprawa zaginionych zapasów krwi), przyjęto ją do
karczmy w roli kelnerki (łatwo było o 'darmową' kroplę krwi po
zamknięciu), tańczyła w szkole baletowej (ile ludzie są w stanie
poświęcić, by osiągnąć wymarzoną wagę i cel, było jej zdecydowanie na
rękę), mieszkała również na dworze królewskim (większość nie zdaje sobie
sprawy, jak wielu władców chodzi nadal po tej ziemi). Gdy była zbyt
znudzona, zmieniała miejsce zamieszkania, uczęszczała również na studia i
przez lata nauczyła się inwestować. Odkąd w 1997 roku została właścicielką Diaego, to
Londyn stał się jej domem na dłużej.
Frankly, my dear, I don’t give a damn about anyone else. Because in
the end, when you lose somebody, nothing is going to make up for the
fact that the only thing you have left is a hole in your life where
that somebody that you cared about used to be.
King
