Noce zawsze przynosiły jej spokój. Wiązały się z odpoczynkiem, z czasem, kiedy zostawiała za sobą troski codzienności i oddawała się w ramiona Morfeusza. Te ciepłe, silne ramiona, gwarantujące bezpieczeństwo i oprowadzające ją po krainie snów. Zbudowane z cząstek ekscytujących wydarzeń i kolorowych postaci, zapętlonych w czasoprzestrzeni, która nijak miała się do rzeczywistości, lecz w tym stanie zawieszonym pomiędzy jawą a niejawą, tworzyła zgrabną opowieść. W snach mogła być każdym i wszystkim. Mogła latać nad fantazyjnymi budynkami, wielkimi polami, ograniczona tylko przez niebywale lekką skorupę, jaką stawało się wtedy jej ciało. Brała duży zamach rękami i unosiła się jeszcze wyżej, jakby zaraz miała zniknąć gdzieś w odległej stratosferze. Bywały też inne sny. Te, w których podróżowała. Odwiedzała niedostępne dla niej zakątki świata, dalekie krainy, pełne uśmiechniętych tubylców, smaków, jakich jej usta nigdy wcześniej nie zaznały oraz zapierających dech w piersiach widoków. Sny dodawały jej odwagi. W nich zawsze mówiła to, co myślała, nie bacząc na konsekwencje. Potrafiła wykrzyczeć prosto w twarz matki, którą pamiętała tylko ze zdjęć, jak bardzo jej nienawidzi oraz postawić się wrednej koleżance z klasy. Potrafiła też pokazać swojemu ojcu, że jest już wystarczająco duża, by pomóc mu w przy zmianie płynu hamulcowego.
Nie zrozum mnie źle, nie wszystkie sny składały się ze szczęśliwych zakończeń i spełnionych marzeń. Zdarzały się też takie, które sprawiały, że jej ciało napinało się do granic możliwości, a każda komórka przygotowywała je do walki lub ucieczki. Takie, po których budziła się z płaczem, a ciemność, jaka panowała w jej dziecięcym pokoju, ujawniała skrywane w niej wcześniej potwory. Jednak jej ciche pochlipywania zawsze docierały do uszu zaspanego ojca, bo Adam Williams, mimo licznych nadgodzin w pracy, stawiał swoją ukochaną córeczkę na pierwszym miejscu. Bycie samotnym ojcem dodało mu kilku lat, zmarszczek i łysiny na głowie, ale choć chodził z do połowy zmrużonymi oczami, nie mógł zrezygnować z kubka ciepłego mleka wypitego w towarzystwie swojej ulubionej osoby oraz kolejnej lektury "Matyldy".
Jednak ostatnimi czasy sny Andy pozbawione są tej młodzieńczej ikry. Zamiast fiołkowych pól i zielonych lasów, widzi w nich teraz ciemne zaułki i tajemnicze postacie. Widzi też ojca, jego poobijaną twarz, krew cieknącą z rany na czole i pytania rzucane w jego stronę, na które nie chce lub po prostu nie potrafi odpowiedzieć. Dlatego nie może spać. Chociaż 'nie może' to raczej złe sformułowanie. Nie chce. Większość nocy spędza w warsztacie, grzebiąc przy samochodach klientów, mimo że pod koniec nie umie już odróżnić klucza od śruborkęta. Drzemie tylko po trzech szklankach dżinu z tonikiem, bo wyłącznie alkohol pozwala jej na pozbawiony snów odpoczynek. Nie zagasza światła i każdego poranka, niezmiennie, czeka na ojca z kubkiem gorącej kawy, mimo że mija już drugi tydzień bez pojedynczej wiadomości z jego strony. I chociaż nie wierzy w podobne brednie, gdzieś z tyłu jej głowy coraz częściej pojawia się ta przerażająca myśl, że sny nie są już tylko wytworami jej zmartwionego umysłu, a oknem na prawdę.
Cytar: Jean Genet. Czekałam na blog o takiej tematyce już od jakiegoś czasu, więc niezmiernie się cieszę, że mogłam tu zawitać. Jak widać Andy nie odnajduje się w tym całym nadnaturalnym świecie, więc potrzebujemy kogoś, kto ją po nim grzecznie oprowadzi. Piszemy się na dosłownie wszystko i rzecz jasna, zapraszamy Mistrza Gry <3